Kolejny sezon  tryumfowały  też wzory marynarskie, czyli wszechobecne paski. Najmodniejsze kolory pasków to czerń, granat i czerwień. Mimo, ze styl ten dominował na torbach, butach, szalach i innych elementach garderoby, to szczególnie przyjęły się  pasiaste bluzki damskie. Sprawdzają się w zestawie z legginsami lub rurkami. Wygodnie ma być również stopom, więc do tego baleriny bądź tenisówki  i taka kompozycja śmiało może stanowić propozycję na strój codzienny. Na upalne dni niezastąpiona zdawała się być marynarska sukienka.

Te w paski w najróżniejszych wersjach pojawiły się w większości sklepów. Kwestią dodatków jest czy wykorzystamy je na spacer po mieście czy na wieczorną randkę. Jeśli chodzi o wspomniane już bluzki damskie to należy dodać, że paski w nich miały w tym sezonie prawo zmienić swoje grzeczne poziome położenie i ułożyć się pionowo lub na ukos.

Zostało mi dziesięć. Nie ma tu nic do czego mogłabym się przyczepić. Żadnych zdjęć, żadnych adresów, niepokojących nazwisk. Czysto. Czyżby moja intuicja dała mi pstryczka w nos? Może jestem przewrażliwiona. Szukam dziury w całym, bo coraz częściej słyszę: „Kaśka”, „zrób”, „pomóż”, „zanieś”, „daj” a coraz rzadziej: „proszę”, „Misiu”, „tęsknię”, „czekam”, „śnię”. Coraz więcej w nas powagi, fochów o byle co, krzyku, tonu, który z miłością ma niewiele wspólnego, coraz mniej śmiechu, spontaniczności, czułości.

W ogóle co to ma być za hasło : biżuteria sklep internetowy? Stać go chyba na odrobinę inwencji i mógłby wymyślić coś oryginalnego. Równie dobrze mogło by być artystyczna biżuteria.

Wrócił. Siadłam niewinnie w fotelu z gazetą, ale przyglądałam się mu uważnie. Uśmiechnął się szeroko, podszedł do mnie i pocałował w czoło. „ Może napijemy się ciepłej herbatki kochanie?”, zapytał nie gasząc uśmiechu. Poczułam jak ogrania mnie bezbrzeżny wstyd. Skinęłam tylko głową. Hasło „biżuteria ślubna” nadal do mnie nie przemawia, ale zachowam to dla siebie.

Pierścionek zareczynowy z brylantem

Może jestem jakaś stara, może głupia, może sentymentalna, ale chyba ważniejsze są uczucia między zaręczającymi. Nie wydaje mi się, że kobiety które otrzymują pierścionki zaręczynowe z brylantem za kilka tysięcy są bardziej szczęśliwe niż te, które dostają skromniejsze symbole miłości. Jestem daleka póki co od zaręczyn i tego typu przeżyć, ale gdy będę podejmowała tak ważną decyzję życiową wartość pierścionka i jego wygląd będą miały najmniejsze znaczenie.

Smutne są dzisiejsze realia, zbyt dużo powierzchowności i płytkości relacji. Chciałabym doświadczyć w swoim życiu czegoś głębszego, braterstwa dusz. Chciałabym spotkać osobę, z którą nawiążę iście metafizyczną więź, której będę ufać, na którą będę mogła liczyć, która będzie się do uśmiechać prosto w moje serce, która da mi poczucie bezpieczeństwa a jednocześnie nie zamknie mnie w złotej klatce. Myślę, że wówczas znaczenia nabierają zupełnie inne rzeczy a na pewno nie pierścionek zaręczynowy.

W jednym jestem zrównoważona, spokojna, pewna swoich zalet, możliwości, czasem nawet spontaniczna, mogę przemawiać własnym głosem. W drugim żywocie opanowują mnie wstrętne uczucia, emocje, staję się zablokowana, skrępowana, uciska mnie nawet moja złota bransoletka, która w poprzednim wydaniu mnie migocze zalotnie, teraz staje się cisnącym kajdanem.

Zasiedla się we mnie jakieś ciało obce, energia niczym z piekła rodem. Czasem już nie mam siły tego obserwować . Czasem przesuwam delikatnie opuszkami  palców po dłoni, wtedy złota bransoletka ( pamiątka po babci, ma dla mnie wartość  iście magiczną ) opada lekko poniżej nadgarstka i odbija światło. Mam wrażenie, jakby babcia puszczała do mnie wtedy oczko z góry i ze swoim rozbrajającym uśmiechem mówiła: jest dobrze dziecinko. Łapię wtedy kilka głębszych oddechów, czuję jak wypełnia mnie spokój,harmonia, uśmiecham się pod nosem i czuję moc do pokonywania codziennych trudności. Kiedy drugi żywot przejmuje kontrolę bransoletka ze złota jawi mi się jak diabelski łańcuch, który wrzyna się w moja skórę, a tak naprawdę to ja chyba puchnę od nadmiaru negatywnych myśli i emocji. Nadwrażliwość to mój wróg.

Obierała ziemniaki do obiadu, siedząc na małym taborecie i nuciła jakiś szlagier z czasów swojej młodości. Szło to mniej więcej tak:

„złoty pierścionek na szczęście zawinął Bronek z wystawy, za ten pierścionek posiedzi Bronek do sprawy…”

Mama zawsze tak zabawnie intonowała ten tekst i ta piosenka zdawała się być szalenie zabawna. Podczas gotowania mama często zamyślała się z takim cudownym rozrzewnieniem i śpiewała. Dużo bym dała, żeby wiedzieć co kryje się za tym marzycielskim wzrokiem, może wspomnienie jakiejś dawnej miłości albo tęsknota za minionymi latami.

Kolejnym hitem w jej repartuarze, był utwór „W saskim ogrodzie” Tekst tez był również ciekawy:

„w saskim ogrodzie koło fontanny jakiś się frajer przysiadł do panny, tak się przysuwał, aż przebrał miarę, skradł jej buziaka, ona mu zegarek”.

Mogłabym mnożyć przykłady tych przyśpiewek mamusinych, bo było ich prawdziwe mnóstwo. Dzisiaj już nie wprawia mnie w takie rozbawienie jak wówczas, gdy miałam siedem lat i czerwone rajstopki, ale wracam do tych wspomnień z sentymentem, ale szczególną sympatia darzę song „Złoty pierścionek”.

Robiąc swój wywiad na ten temat słyszałam, że biżuteria ze srebra stała się tandentą, że ta z żołtawym blaskiem jest elegantsza, ładniejsza a nawet zdrowsza. Złotej biżuterii  coraz więcej widzę też na co dzień, a była do niedawna zarezerwowana na wyjątkowe okazje .

Nie podzielam jednak tej miłości dla błyskotek, sceptycznie jestem nastawiona do jakiejkolwiek formy upiększania  ciała metalowymi elementami, a jeśli już musiałabym dokonać wyboru, to padł by on na skromne i delikatne srebro. Złota biżuteria kojarzy mi się z przepychem i jakimś nachalnym obwieszczeniem stanu majątkowego. Jednak w  czasach, gdy chęć zwrócenia na siebie uwagi jest niekiedy większa niż potrzeba snu, niejako powalający złoty blask jest w stanie do mnie przemówić i jestem przyjąć jego argumenty za rzeczowe.

W pełni trzeźwa umysłowo weszłam do baru, by zamówić Danielsa, którego nawet nie zdążyłam wypić, bo on już z niego wychodził. Śledziłam go przez następne pół godziny – zatrzymał się tylko przy jakiejś panience, której między piersiami dyndał złoty wisiorek serduszko,  by zapytać o drogę i pojechał do pustego domu. Nie miał pojęcia, że podążam tuż za nim i mijam każdą napotkaną przez niego osobę, menela grzebiącego w  śmietniku, młodą matkę z wózkiem i ową „strażniczkę drogową”, którą w swojej głowie ochrzciłam „Lady Wisiorek Serduszko”.

Moja misja: sprzątnąć zostawiając ślady kogoś innego – w tym przypadku jego żony. Motyw – spadek i polisa ubezpieczeniowa. Nic prostszego. Moja dziewięćdziesiątka siódemka była wymierzona w jego plecy kiedy ona wyszła z wnęki. Stanęła piętnaście centymetrów na wprost niego i  powiedziała tylko jedno: “Nie ruszaj się, bo strzelę”. Starego, odbezpieczonego colta przystawiła do swojej skroni. Nie wiedział, że słowa skierowane były do mnie. Złoty wisiorek serduszko błyszczał bardziej niż jej załzawione oczy.

Wczoraj Kaśka organizowała swój wyczekany wieczór panieński. Nie byłam w nastroju imprezowym, ja właściwie ostatnio nie jestem zwierzęciem stadnym, znalazłam się tam z grzeczności, z sympatii do przyszłej Pani Adamczyk, z żalu za jej kończącą się wolnością. I oczywiście ciekawości, nie widziałyśmy się dawno a jej pierścionek zaręczynowy to podobno majstersztyk.

Byłam już na kilku tego typu balangach i moja frustracja na niektórych sięgała szczytu. A może to ze mną jest coś nie tak, może to ja odstaję, nie pasuję do reszty.

Imprezy pod hasłem: „jak ci się podobają moje piersi?”, na które każda pusta lala zakłada wydekoltowaną po sam pępek bluzkę, jakby to miało wynagrodzić jej żałośnie niski poziom inteligencji , może tylko mnie nie bawią. Nie wiem. W każdym razie ów wieczór panieński wspomnianej Katarzyny okazał się dla mnie także porażką. Chyba jednak mam skłonności do popadania w egzaltację, „porażka” to zbyt górnolotne słowo dla podsumowania tej imprezy, powiedzmy, że była stratą czasu.

Ostatnio bowiem napawają mnie bezbrzeżną radością zupełnie innego rodzaju przeżycia. Coraz bardziej doceniam tzw. momenty szczytowania emocjonalnego. To takie chwile, w których ogarnia mnie niesamowite uczucie szczęścia. Taki moment jest na przykład, gdy budzę się w środku nocy, odruchowo zerkam na zegarek i uświadamiam sobie, że zostało mi jeszcze kilka godzin snu, przekręcam się z błogim uśmiechem na drugi bok i ponownie zasypiam. Albo smak porannej kawy na tarasie rodzinnego domu, gdy mama uśmiecha się z oddali podlewając kwiaty, a o nogi ociera się ukochany kot. Wysoko w rankingu stoi też chorowanie, ale takie niegroźne, kiedy rysuje się perspektywa spędzenia kilku dni w łóżku, popijania ciepłej herbaty z cytryną. Można wtedy posłuchać spokojnie ulubionych płyt i przeczytać książki, do których przymierzało się tygodniami. Im bardziej dojrzewam, tym cenniejsze stają się  te małe wielkie rzeczy, a wieczór panieński wlecze się na szarym końcu listy.

Niestety „los jak na złość lubi płatać nam figle” i mnie również nie oszczędził stawiając na mojej drodze Barbarę – koleżankę mojego brata, niewysoką, trzydziestoletnią brunetkę w okularach z wysokim mniemaniem o sobie.

Po krótkiej wymianie uprzejmości i wyświechtanych tekstach typu: „ jak to miło się spotkać, jak to długo się nie widziałyśmy, jak pięknie wyglądasz, sraty taty” , Baśka zaproponowała kawę. Nie sposób jej odmówić, gdyż gotowa się uczepić  nogi jak mały chiuaua i ujadać. Dla świętego spokoju poszłam z nią do kawiarni, okazało się jednak, że większego głupstwa nie mogłam popełnić. Baśka dostała istnego słowotoku, wyrzucała z siebie wyrazy jak z karabinu maszynowego, przez godzinę słuchałam jak prężnie działa jej dom mediowy, jakich mają nietuzinkowych klientów, jak kreatywną ekipę i jak wielką kasę robi na tym złotym interesie. Zatrważające.

Słuchając jej miałam wrażenie, że zaraz pogrążę się w niebycie, czułam że dzieli nas ogromna pleksi, a powoli jej paplanina zaczęła coraz mniej mnie obchodzić, właściwie to już zupełnie jej nie słyszałam, patrzyłam tylko tępo jak porusza wąskimi wargami. Jej agencja reklamowa warszawa i tego rodzaju przedsięwzięcia były mi zupełnie obce, to tak jak ja zaczęłabym monolog na temat fonemów i morfemów w języku polskim.

Odbębniłam tę grzecznościową kawę z wielkim trudem, gdy poczułam, że Barbara ma ochotę rozpocząć kolejny wątek swego wywodu, momentalnie przypomniałam sobie o niecierpiącym zwłoki referacie i błyskawicznie się ulotniłam. Barbara została sama z nieupitą nawet o łyk kawą, a mnie nieustannie do końca dnia kołatał w głowie zwrot „agencja reklamowa”.

Pewnie nie ja jedna. Naprzeżywałam się nieco, a jestem dopiero w połowie drogi. Myślę o kolejnym tatuażu : „no regred anything in my life”.

Tak właśnie, jak to pisała Osiecka „(…)nie, nie żałuję, przeciwnie, bardzo Ci dziękuję mój miły…” losie, że wznosisz mnie czasem na tron   a niekiedy zrzucasz na twarz. Jestem sumą swoich sukcesów  i porażek. I nawet dziś, kiedy tak się snuję po  mieście, bez sensu, bez celu i bez planu na życie, nie chciałabym żeby życie wypłaciło mi odszkodowanie. Mijam ludzi ze słuchawkami w uszach. Nie lubię słuchać muzyki, kiedy chodzę po mieście. Nie słyszę wtedy ani muzyki, ani miasta, ani siebie. Przysłuchuję się rozmowie dwóch mężczyzn:   „Co słychać stary?”.  „A wiesz, wczoraj miałem rozprawę rozwodową.

Rozwodnik sprawiał wrażenie wyluzowanego, na twarzy malował mu się tępawy półuśmieszek. Znowu rozstanie, myślę. Rozłąka, odklejenie, rozdarcie, rozmycie, osobnej podróży odbycie, od-bycie. Nie umieli się dogadać, rozeznać w potrzebach, pogubieni w uczuciach, nienauczeni jak kochać. Dobrze, że jestem kobietą, myślę sobie. Przystoi mi płacz. Temu panu z ulicy nie przystoi. Musi doklejać sobie papierowy uśmiech.

Ostatecznie cieszy mnie fakt, że jestem kobietą, mogę zawsze ulżyć sobie szlochem, kiedy taka potrzeba. I jak zalewam się czasem łzami, opróżniam z emocji, czuję życie w każdym centymetrze swojego ciała, każdym albo pierwszym, bo wtedy na nowo zaczynam się rodzić, istnieć. Odszkodowanie zatem zostawmy, tym co łamią nogi, a swoje bolesne doświadczenia zamieńmy w darmowe szkolenie z życia.

Jak zwykle bywa , ta pora roku nastraja nas pozytywnie, budzimy się z zimowego snu, zabieramy się z zapałem za wiosenne porządki, które nie omijają także naszych szaf.

Kobiety zazwyczaj pragną odświeżyć swoją garderobę, pójść z aktualnymi trendami, po zimowym uśpieniu wprowadzić więcej życia i energii także w świat swoich ubrań. Otóż tej wiosny mogą sobie pozwolić na dużą dozę szaleństwa w tej dziedzinie, gdyż na topie znalazły się aktualnie kwieciste bluzki damskie.

Bluzka damska

Motywy kwiatowe są hitem sezonu  generalnie wszechobecnym, począwszy od wspomnianych bluzek, przez sukienki, spódnice, torebki, chusty, spodnie, na butach skończywszy. Wzór kwiatowy pasuje małym dziewczynkom, nastolatkom, młodym kobietom, dojrzałym paniom, musi być jednak odpowiednio dobrany  i stanowić jeden element stroju, abyśmy nie wyglądały jak łąka umajona. Wielką niespodzianką tej wiosny jest też dowolność w łączeniu kolorów, warunkiem jest jedynie intensywność tych barw. I tak możemy śmiało zestawiać  żółte, różowe, niebieskie bluzki damskie ze spodniami czy spódnicami w odcieniach czerwieni czy zieleni.

To szaleństwo kolorów i kontrastów daje niekiedy spektakularny efekt . Furorę robi także fluo-stylizacja, czyli elementy stroju w  barwach iście fluo. Mogą to być pomarańczowe „żarówiaste” buty plus okulary w tej samej tonacji jako najmocniejszy akcent stroju, tudzież bielizna damska w krzykliwej zieleni czy kanarkowej żółci. Paniom mniej odważnym wystarczyć może fluo akcent w makijażu, słonecznie roziskrzona kreska na powiece czy mietowo-zielony lakier na paznokciach.